در جاده محبت قدم بگذار ای رهرو

 

حواست را از فرق هامان گیر

 

دل به نوای قلب هامان بسپار

 

بگذار قلب هامان هم نوا شوند

 

مواظب باش ، مواظب باش

 

نگذار نه آن جاه خودخواهی

 

و نه آن دره شک و وسوسه

 

تو را از من نگیرن

 

من بالای آن کوه بلند

 

بعد از تپه دلتنگی

 

تو را چشم در راهم

 

 

********************************

 

چرا ما بد شدیم ؟

 

چرا نمی توانیم بدون دلیل به هم محبت کنیم ؟

 

چرا نمی شود چشمهارا ببندیم، به دیگران بدون توجه به موقعیت و جایگاهشان

 

محبت کنیم ؟

 

بعضی ها می گویند کار روزگار است.

 

عده ای می گویند سرنوشت نوع بشر این است؟

 

ولی به نظر من مشکل جایی در درون انسانهاست. 

 

 

سخنان مردی را نقل می کنم

 

که در مراسم تدفین دوستی سخن می گفت

 

او به تاریخ های حک شده روی سنگ گور اشاره کرد،از تولد ... تا مرگ

 

ابتدا تاریخ تولدش را به خاطر ها آورد

 

و از تاریخ بعدی با اشک یاد کرد

 

اما گفت آنچه بیش از این دو اهمیت دارد ، خط فاصله میان این دو تاریخ است

 

آن خط فاصله نشان دهنده دورانی است که روی زمین زندگی کرده است

 

و اکنون تنها کسانی که او را دوست داشتند، می دانند آن خط کوتاه چه قدر می ارزد

 

مهم نیست چه قدر دارایی داشته باشیم، اتومبیل... خانه... پول نقد

 

مهم این است که چه طور زندگی کنیم و چه قدر دیگران را دوست بداریم

 

مهم این است که آن خط فاصله را چه طور بگذرانیم

 

پس به این خط طولانی و دشوار فکر کنید

 

آیا در این مسیر چیزی هست که بخواهید تغییرش دهید

 

چرا که هرگز نمی دانید چه مدت زمان برایتان باقی است تا آن را اصلاح کنید

 

کاش می توانستیم سرعت مان را کم کنیم تا بفهمیم چه چیزی حقیقی و چه چیزی

 

واقعی است، و سعی کنیم بفهمیم دیگران چه احساسی دارند

 

و دیرتر به خشم بیاییم، و بیشتر قدر دانی کنیم

 

اطرافیانمان را دوست بداریم ، خیلی بیشتر از گذشته

 

اگر به یکدیگر احترام بگذاریم،و به هم بیشتر لبخند بزنیم

 

و یادمان باشد که این فاصله بخصوص ممکن است خیلی کوتاه باشد

 

در نتیجه وقتی درباره شما می گویند، و اعمال زندگیتان را بازگو می کنند

 

به نحوه ای که خط فاصله تان را گذرانده اید مباهات خواهید کرد

 

 

 

 دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند »

 

دلتنگی های مرا 

 

       ترانه ها هم نمی شناسند

 

و نگاه های آشنا

 

      در همهمه ها و سکو ت ها نمی شوند

 

دلتنگی های مرا 

 

      آیینه ها هم نمی دانند

 

و حتی شانه های خیس تنهایی !

 

دلتنگی های مرا

 

      شاید پرستو های مهاجر بدانند

 

که می گذرند ...

 

قسم به راز غربت دیرینه شان

 

                  که عبورخواهم کرد ...

 

و شاید شقایق ها

 

                  که به سوزی می میرند ...

 

 قسم به داغ نهفته در سینه ی شان

 

  که فریاد خواهم زد

 

                  داغ خمو شی ها را ...

 

شاید گلدان ترک خورده ای

 

در حسرت رویش 

 

                  که می شکند ...

 

قسم به نیاز خشکیده ی غم انگیزش

 

که بر خشکسالی دل

 

                  شکوفه خواهم زد ...

 

دلتنگی های مرا

 

شاید آسمان غروب بداند

 

افسوس که با سحر می آمیزد ...

 

و شاید درخت پوسیده ی کویر

 

                 که در آستانه ی سقوط است ...

 

دلتنگی های من

 

هم آغوش غربت

 

سر بر زانوی حسرت

 

غریب خواهد ماند

 

غریب خوهد مرد

 

با سکوت غم آور دیرینه اش ! ... 

 

امروز روز ما شدن است و فردا روز تنها شدن ... 

 

امروز روز پروانه شدن است و فردا روز سوخته شدن ...

 

امروز روز خاطره شدن است و فردا روز فراموش شدن ...

 

امروز روز فدا شدن است و فردا روز فنا شدن ...

 

امروز روز بهار شدن است و فردا روز پاییز شدن ...

 

امروز روز خواب شدن است و فردا روز خراب شدن ...

 

امروز روز منتظر شدن است و فردا روز خسته شدن ...

 

امروز روز قصه شدن است و فردا روز غصه شدن ...

 

امروز روز بیست شدن است و فردا روز نیست شدن ...

 

امروز روز مرد شدن است و فردا روز نامرد شدن ...

 

امروز روز آشنا شدن است و فردا روز غریبه شدن ...

 

امروز روز داد شدن است و فردا روز بیداد شدن ...

 

امروز روز ترانه شدن است و فردا روز مرثیه شدن ...

 

امروز روز همنفس شدن است و فردا روز در قفس شدن ...

 

امروز روز اول شدن است و فردا روز آخر شدن ...

 

امروز روز گل شدن است و فردا روز خار شدن ...

 

امروز روز عاشق شدن است و فردا روز بیزار شدن ...